یادداشت صمیمانه مدیر عامل صندوق پس‌انداز کارکنان راه‌آهن به مناسبت روز کارگر

به نام خدا

یک سال و چند ماه است که قاب دوربین گوشی‌ام را با لب‌خند هم‌کارانم در صندوق و شرکت‌های تابعه تزیین می‌کنم؛ به‌ویژه هم‌کاران کارگر هم‌دلم، که تخصص، تعهد و عرق جبین‌شان، ستون اصلی ثروت‌آفرینی برای راه‌آهن ایران عزیز و خانواده‌ی بزرگ کارکنانش است.

‌شاید بپرسید چرا سلفی؟ در آغاز تردید داشتم؛ نگران بودم مبادا این کار رنگ‌وبوی «ریا» یا «عوام‌فریبی» به خود بگیرد. اما من، با افتخار، کارگرزاده و بچه‌کشاورزی هستم که به ریشه‌های شهرستانی خویش افتخار می‌کند. حقیقت این است که هیچ‌گاه طبعم با «فاصله‌های کاذبِ مدیریتی» و «اتوریته‌های پوشالی»، که به‌زودی بر همه‌ی ما روشن می‌شود پشیزی نمی‌ارزند، سازگار نبود و نیست. پس تصمیم گرفتم همان کاری را کنم که دلم به آن گواهی می‌دهد.‌

این عکس‌ها برای من فقط یک یادگاری نیست؛ تلاشی است برای انتقال آن حس درونیِ قدرشناسی به همکارانم و نه گفتن به اشرافیت‌های اداری که هیچ نسبتی با اقتدار مدیریتی ندارند، بلکه به باور من اثر معکوس دارند. این سلفی‌ها برای من یک «یادآور» است؛ تا از یاد نبرم هویتم چیست، ریشه‌ام کجاست و انقلابی که از آن دم می‌زنیم و مکتب محمدی و علوی که به آن باور داریم، چه جایگاه رفیعی برای «کارگر» قائل است.

برادران و خواهران کارگرم! افتخار می‌کنم که مرا در قابِ خود پذیرفتید. خدا کند در قاب قلب قشنگ شما هم جایم دهید.

روز بزرگ کارگر را به همه‌ی شما خوبان تبریک می‌گویم.

‌کوچک همهٔ شما

سبحان نظری