به گزارش روابط عمومی موسسه صندوق پس انداز کارکنان راه‌آهن، آمارها نشان می‌دهد سهم حمل و نقل ریلی از حمل و نقل مسافری و باری در کشور با وجود همه ظرفیت‌ها همچنان بسیار پایین و در حدود ده درصد است؛ این در حالی است که بر اساس برنامه هفتم توسعه، سهم حمل‌ونقل ریلی باری باید از ۱۰ درصد فعلی به ۳۰ درصد و در حمل و نقل مسافری به ۲۰ درصد افزایش یابد؛ عددی که با توجه به ظرفیت‌های شبکه ریلی کشور کاملا قابل تحقق است.

در این زمینه عرصه گردشگری و سفرهای تفریحی هم مانند دیگر عرصه‌ها ارتباط کمی با شبکه ریلی دارد و قطار چندان وسیله پرکاربردی نیست. سید محسن بهره‌دار عضو هیئت مدیره شرکت راه پرواز در خصوص اهمیت و جایگاه حمل و نقل ریلی در توسعه گردشگری در ایران گفت: حمل‌ونقل ریلی با توجه به ظرفیت بالایی که در کشور دارد، هم از نظر گستردگی شبکه و هم از نظر نقش مهمی که در حمل‌ونقل پاک، ایمن و دوستدار محیط‌زیست ایفا می‌کند، بدون تردید یکی از بخش‌های مهم برای توسعه گردشگری است؛ با این حال، متأسفانه هنوز این ظرفیت بالقوه آن‌طور که باید، بالفعل نشده است.

وی با اشاره به ظرفیت‌های مغفول مانده در عرصه ریلی گفت: علی‌رغم همه مزیت هایی که وجود دارد قطار تنها به عنوان وسیله‌ای برای جابه‌جایی دیده می شود، نه یک محصول و تجربه جذاب گردشگری. سفر با قطار، سفری امن، آرام، خانوادگی و جمعی است که در آن مسافر هم از مسیر لذت می‌برد و هم از مناظر طبیعی، تاریخی و فرهنگی عبور می‌کند؛ مناظری که شاید در سفرهای دیگر کمتر فرصت دیده‌شدن پیدا کنند.

لزوم تغییر نگاه‌ها به گردشگری ریلی 

بهر‌دار در پاسخ به این سوال که برای تحقق اهداف مدنظر در توسعه گردشگری با قطار باید چه اقداماتی انجام داد؛ گفت: برای اینکه گردشگری ریلی جایگاه واقعی خود را پیدا کند، لازم است نگاه‌ها تغییر کند و سازوکارهای لازم هم فراهم شود. نبود بسته‌های کامل سفر برای سلیقه‌های مختلف، کم‌توجهی مدیران به گردشگری ریلی، محدودیت ناوگان و زیرساخت، بازاریابی محدود و بی رغبتی بخش خصوصی برای ورود قوی به این حوزه و تمرکز روی یک یا دو مسیر شناخته‌شده، از دلایل اصلی این وضعیت است.

عضو هیئت مدیره شرکت راه پرواز افزود: اگر حمل‌ونقل ریلی با اقامت، یعنی همان چیزی که به‌عنوان «قطار هتل» شناخته می‌شود، همراه با بازدید، اقامت، پذیرایی، روایتگری و برنامه‌های فرهنگی ترکیب شود، قطار می‌تواند به یکی از ارکان اصلی گردشگری کشور تبدیل شود. این مدل در کشورهایی مثل هند، ژاپن، آفریقای جنوبی، بریتانیا، سوئیس و... هم با موفقیت اجرا شده است.

بهره دار خاطر نشان کرد: در واقع، مشکل اصلی کمبود زیرساخت ها نیست؛ بلکه باید نگاه‌ها عوض شود، محصول خوب طراحی شود، دستگاه‌ها با هم هماهنگ‌تر عمل کنند و بازاریابی حرفه‌ای‌تری صورت پذیرد. اگر این اتفاق بیافتد، گردشگری ریلی می‌تواند خیلی بیشتر از چیزی که امروز هست، اثرگذار و جذاب باشد.